longaviaest.nl

 

Hollandse Waterlinie

Hollandse Waterlinie is een belangrijke verdedigingslinie uit de Nederlandse geschiedenis
De waterlinie lag ten oosten en zuiden van de steden van Holland, 85 kilometer lang en 3 tot 5 kilometer breed. Met 46 forten strekte de linie zich uit van het eiland Pampus in de Zuiderzee tot aan de Biesbosch.
De linie bestaat voornamelijk uit gebieden die onder water te zetten zijn. Zoals bij elke waterlinie, was het de bedoeling dat over de gehele lengte een geïnundeerd gebied zou ontstaan van ten minste enkele kilometers breed, dat tot een diepte van 30 tot 60 centimeter onder water zou komen te staan: te diep voor infanterie om nog in te kunnen oprukken, doch te ondiep voor normale vaartuigen.
De Hollandse Waterlinie is in totaal drie keer als gevolg van oorlogsdreigingen geheel of gedeeltelijk onder water gezet: in 1870 (Frans-Duitse Oorlog), in de periode 1914-1918 (Eerste Wereldoorlog) en in 1939-1940 (Tweede Wereldoorlog). Door het gebruik van vliegtuigen in de oorlogsvoering, voor het eerst in Nederland toegepast in 1940, bleken de verdedigingswerken niet meer bruikbaar te zijn.

Kazemate type 1918/II
(Groepsschuilplaats)
Jaar 1915-1918

Kazemat type G
(Gietstalen Kazemat)
Jaar 1936-1940

Kazemat type P
(Pyramide Groepsschuilplaats)
Jaar 1939-1940

Kom I benoorden de lek

        Kom I bezuiden de lek

         Kom III benoorden de lek       

        Kom land van Aitena

Kom V benoorden de lek